نه چون ایمان که جان آرام می دهد به من

دیدار تو روشنایی صبح سعادت است

مراد دل است که مهر می دهد به من

دلداده ی غریبم و گمنام دیار جمال اش

زان یار دلنشین که نشان می دهد به من

جانا مراد بخت و جوانی وصال توست

کو جاودانه بخت جوان می دهد به من

می آمدم که ز حال دل زار و بیمار گویمت

نه آن رازها دارم که چشم یار گویت به من

چشمت به خمار و ناز ببندد لب نیاز

رخت اگر هزار زبان می دهد به من

آری سخن به شیوه ی چشم تو خوش ترست

مستی ببین که زبان بیان می دهد به من

افسرده بود سایه دلم بی هوای عشق

این بوی زلف کیست که جان می دهد به من

---

متین زاهد 29 حوت 1391

پنجم جدی ۱۳۹۱

شهد و شکر سخن شرینت شوم

تا گمک های گلویت ببوسم

غلام حلقه بر گوشت شوم

تا قاصدک و مطیع ات باشم

سرمه کش چشمان خمارت شوم

تا تجلا دیدار شوخ و مستت باشم

بیجاده لب پسته دهنت ببوسم

تا نطق بیان و رازهایت بفهمم

مهتاب شب های یلدایت شوم

تا نگهبان روح و روانت باشم

مرید میخانه و امام مسجدت شوم

تا زاهد روح قدس و جمالت باشم

  ...

متین زاهد          5 /جدی/ 1391

نبودنت بسا و بسا که شب یلداست برایم

نه این شب که همه شبها یلداست برایم

لحظه انتظار نبودنت سالها و قرنها گذشت

داغ دوریت بود که عمرم نه چون یلدا گذشت

نظاره چشم مستت از کنج دالان تیر کمان شد

مجنون صفت یار جوان بود که بی خانمان شد

آغوش گرم بهارم رفت و سردی قلب زمستانت آمد

شورش داغ عشقت بود که به یک بهانه رفت با صد بهانه آمد

نگران فردای زمستانم که بینمت گرم تر از این همه سردی

چی شود که خنجر کشی و بمیرانیم از این همه پیشمانی

---

متین زاهد

30 قوس 1391

حکمت خداوند (ج) روی پوست گاو...

شکایت

گل چیده به دامانت ریختم نامدی

قاصدک نامه روانت ساختم نامدی

تنهایی بسترم ناامیدی و یاس بود

شبها انتظار خلوتت را داشتم نامدی

شوق تندی بوسه باران لبت هنوز بر لبم

لب مکیده خون بارانت گشتم نامدی

تبش قلبم همه ز شور عشق تو بود

شعله ور عشق جانت گشتم نامدی

دلک گوشم حوص نفس های تو داشت

تنم آراسته به مکیدن دندان هایت ساختم نامدی

ز خوابیده گی زلفانم روی شانه ها مپرس

افتخار لمس پنچه هایت ساختم نامدی

آغوشم چو قهر آسمان شورشی داشت

صد صدا زدم به پایان فغانم هم نامدی

ز ناف بالا همه حس ز عشق تو میکرد

سینه پاره به یاد عشقت کردم نامدی

زاهد گفته خود را ملاء آخر زمان ساختی

جان خویش را به فدای نامت دادم نامدی

---

متین زاهد

16 میزان 1391

آمدم به صد بهانه عشق با آن زبیایی ها بینمت

خمار مستی عشق تو ام با آن مستی ها بینمت

عمریست که دل به دامان تو داده ام من مسکین

چی شود باردیگر در خلوت لحظه ها بینمت

دیده ام از فراق تو به نابینایی خوابیده است

شفا بخش لحظه ها شو با چشمان بینا بینمت

دنیای تاریک ام را نور چشمانت روشن میکند

آه! اندکی پیش آی تا بی سر و صدا بینمت

این همه رفتار ناز و خرامانت چی زیباست

بیا و بنشین لحظه بیشتر که قرن ها بینمت

زاهد ات را ز دیدار صفاء ات سیر ساز نازنین

کی شود که بارها بیایم تا سالاها بینمت

---

متین زاهد

میزان/ 5/ 1391

من را به دیدار تو وادار کرد

دیدار یک لحظه ی تو هزاران سال شعر و شاعری را ویران میکند

و نگاهت خاموشی مژه هایم را خیس

و تبلور خنده هایم را گل

...

شیرینی مرور خنده ای تو

آرامش گریه های بی پناه فراموشی بود

بیا...

بنای دل فریب نداشنتنت را خراب مکن

اسطوره ی صدای دل تنگی ها را به گوشم بخوان

بالا های شکسته ام را چسب بزن

یکی دو قرن پیش گفتی: با عاشقی بساز

مگر شد که بسازم مکتب عشق نازنین ...

این بار رهایم مکن

که دیگر تاب معشوقه شدنت نیست

من هم ناتوانم

حتی طاقت یک لحظه ندیدنت

...

من به فرمان چشمان نازنین تو

میمیرم

بیا...

زنده ام کن

 ---

۳:۳۰ شب ۲۵ سرطان ۱۳۹۱

وقتی از چشم های نازنین

 دخترک معصوم اشک بریزد

دلت چقدر سوز میگیرد

دلت میشه قدر اشک هایش اشک بریزی

و هق هق بزنی

و آه ........

چقدر زبیا میشود

حلقه سفید چشم دیگر نیست

آن سفیدی کجاست

همه جا را رنگ خون گرفته هست

چشم های ناز

در حلقه های سرخ خون

چی صمیمی و دوست داشتنی

چشم های نازنین اش

کاسه خون گشته هست

میخواهم چشمانت را ببوسم

عزیزم ....

دیگر اشک مریز

تمام لحظه های نبودنت ، یک غزل می شود برایم !

او متولد می شود ، من عشق می کنم ،

عاشقش که می شوم ، دستم را می خواند !

رو به رویش می نشینم ، محو ِ هم می شویم ،

من ناز می کنم ، او می خرد !

به آغوشش می روم ، بوسه بارانم می کند !

قدم می زنم ، زمزمه ام می کند ،

باران می خواهم ، بر من می بارد !

برف که میاید ، دستی می شود در دستم ، گرمم می کند !

می خندم ، برایم قهقهه ای می شود از ته دل !

دلم که می گیرد ، دلش تنگ می شود ، نوازشی می شود روی گونه هایم !

تمام لحظه های نبودنت ، یک غزل می شود برایم !

همین یک غزل مرا بس ! 

                                              جای خالیت را پر می کند ... .

-----

اشک در دلم  چون قطره های باران

دلم چون صحرا پر از - نم نم و باران

دلم سپری آزادی و سروده های عاشقانه

در نسیم ریزش قطره قطره - نم نم باران

گیسو هایش حلقه حلقه خوابیده روی شانه

در لمس لطیف سردی - نم نم باران

دل بیرد و رخ بنماد چی صمیمانه

کاش بودم آن همه - نم نم باران

دکتر علی شریعتی

هوشيار مباش تا غم همه گان خوری

ديوانه باش تا همه گان غم تو خورند

من ديوانه نيستم

دقيقا بر عكس چيزي كه فكر مي كردي، هنوز يك روز مانده بودي به قراري كه داشتيد آمد. اول يك سلام و عليك سرپايي كرديده و بعد او را به داخل دعوت كردي و چند لحظه بعد وارد اتاق شديد او رفت و گوشه اي نشست هر چه تعارفش كردي كه برود و بالاي خانه بنشيند فايده نداشت و او حاضر نبود از جايش بلند شود.

همين طور مي گفت حالا چه فرقي مي كند اين جا يا آن جا بيا بنشين كه چند دقيقه با هم گپ بزنيم و تو همين طور كه هنوز تعارف هايت ادامه داشت به طرف در خانه مي رفتي گفت هيچ چيز لازم نيست بيا بنشين چند دقيقه، من چيزي نمي خورم و تو گفتي: فقط يك پياله چاي مي آورم و او هم چنان اصرار مي كرد كه نيازي به اين كار نيست ولي اين بار تو زير بار نرفتي و از دروازه خانه به دهليز رفتي، به دخترت گفتي كه دو پياله چاي آماده كند دخترت با عجله به سمت آشپزخانه رفت و تو دوباره به خانه برگشتي، گوشه اي نشستي و دوباره حال و احوالش را پرسيدي، خيلي خسته به نظر مي رسيد؛ احساس مي كردي كمي پير تر از چند ماه پيش به نظرت مي آمد؛ در چشم هايش نگاه كردي و جوياي جزئيات ماجرا شدي، او هم شروع كرد به تعريف، اين قدر حرف زد كه داشتي از سوالت پشيمان مي شدي؛ البته نه اين كه حرف هايش برايت خسته كننده باشد بلكه به اين دليل از سوالت پشيمان مي شدي كه فكر مي كردي ناراحتش نموده اي و الحق خودت خيلي ناراحت شده بودي.

دخترک

زندانی در قفس آرزوها

مکتب را دوست دارم

عاشقانه مشتاق دیدار پنجره هست

اما.....

بدبختم

کاش من خودم میبودم

باران......

دانه های صدف گونه ژاله

آه چی زیبا

صدای ترنگس روی پنجره

یک نفس تازه

نسیم باران

فضای خیالاتم را دیگر ساخت

نم نم باران

آسمان نیله گون و سفید

آه باران باران

دخترک  شوق هوای تازه کرد

زبیده

------------

بهار ۱۳۹۱ / ۲ بعد از ظهر

تقدیم به زبیده عزیز

آیا شما ها میدانید که بحث داغ رسانه های بین المللی چی هست..؟ چیزی دیگر نی فقط همین عدد سی و نهم...

بار دیگر فرهنگ، دانش، تعلیمات عالی، مردانگی، پیروزی، مقاومت و همه و همه افغان ها را با عدد سی و نهم به سطح جهانی فروختید.

افسوس و صد افسوس به شما انسان های پست ظرفیت و فساد پیشه ها.

تاریخ بشر از بدو پیدایش انسان تا به امروز، شاهد سر گذشت اقوام و ملتهای مختلف بوده که در گرداب بیدادگری، ظلم، ستم، تجاوز و برخورد فجیعانه یکی بالای دیگری حکومت کرده اند و در بعضی ادوار تاریخ دیکتاتوری و خود کامگی اجازه نفس کشیدن به کسی نمیداد. بنیان جامعه بر اساس نظام پوسیده طبقاتی و تئوری غلط تبعیضات نژادی استوار بوده و گروه زیادی بجرم برده گی از همه حقوق انسانی محروم و زیر چکمه های استبداداربابان بی رحم آخرین رمق زنده گی را طی مینمودند. زنان به هیچ صورت شخصیت حقوقی نداشتند مانند اموال و اجناس دست بدست میگردیدند. هیولای وحشت ناک جنگ و خونریزی و چپاول دندان ستیزش را در کالبد نیم جان مردم تیره بخت فروبرده بجای امنیت و ثبات، اضطراب هرج و مرج بر آنان حکم فرما بود. مشتی از صاحبان زر و زور افکار اکثریت مردم را تحت اراده خود گرفته کسی حق نداشت از حقوق انسانی ( مساوات، آزادی شخصی، فکری، سیاسی، مدنی و مذهبی ) بر خوردار شود. عدالت و فضیلت در مراکز قدرت زندانی و آزادی به عنوان اصل انسانیت همیشه در تداوم حملات یکدیگر رقم خورده و بازتاب دهنده امواج از طلاتم و طوفانهای سرا زیر شده از سوی ملت قوم، نژادو مردمی جهت زیر و زبر کردن قوم، ملت و مردمی دیگر بود. که همه این خیزشها جز بر بشر و فطرت انسانی ( آزادی ) صدمه رساندن چیزی دیگری را در پی نداشت. 

ای کاش کودک بودم

تا شب ها قبل از اینکه بفمم چه کسی برایم لالایی خوانده عمیق ترین خواب دنیا را داشتم
ای کاش کودک بودم

تا هر وقت دلم می گرفت با صدای بلند می گریستم و فریاد میزدم تا همه درد مرا بفهمند
ای کاش کودک بودم

تا عروسک هایم را در اختیار می گرفتم تا هرگونه که دوست داشتم با ان ها بازی می کردم
ای کاش کودک بودم

تا بزرگترین شیطنت زندگیم نقاشی کردن روی دیوار بود
ای کاش کودک بودم

تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم.
ای کاش کودک بودم

تا از هاًون کودکی عاشق میشدم و مکتب جنون را سرنوشت زندگی خود میساختم

ولی افسوس

حالاااااااااااااااا

ازدواج عبارت از پیوند زناشوئی است که بین مرد و زن بسته شده و ازین طریق ایجاد فامیل نموده و حقوق و وجایب طرفین را بوجود میآورد.

خانواده  پایه ساختار یک جامعه است و زناشوئی اساس ایجاد آن میباشد. بناً ایجاب مینماید که خانواده سالم و بدور از کشمکش ها و ناهنجاریها ایجاد شود تا سلامت جامعه انسانی و اسلامی حفظ گردد.

ازدواج درمیان همه ادیان جهان یک امر بسا مهم پذیرفته شده است بخصوص در دین مبین اسلام ازدواج اساس ایجاد فامیل از طریق مشروع پنداشته شده و پیروان خود را به این امر مهم دعوت نموده است وبه این امر نهایت تأکید شده است. ازدواج بالااثر ایجاب و قبول و با توافق صریح و ضمنی طرفین عقد بوجود میاید، یکی از ارکان اساسی عقد ازدواج رضایت طرفین عقد است که با رضأیت کامل به ازدواج تن داده و با شناخت کامل همسر خود را انتخاب نموده و از این طریق تشکیل خانواده نمایند، دین اسلام و سایر ادیان در رضأیت طرفین به عنوان رکن اساسی عقد ازدواج تأکید زیاد داشته و از این طریق خواهان ایجاد خانواده سالم میگردد چون ازدواج به اساس اکراه و اجبار در دین مبین اسلام و قوانین بشری به هیچ وجه قابل قبول نبوده و باطل پنداشته میشود. طوریکه بند 2 ماده 16 اعلامیه  حقوق بشر صراحت دارد ازدواج باید با رضایت کامل و آزادانه زن و مرد واقع شود.

همچنین مادۀ 505 قانون مدنی کشور ما چنین مشعر است < شرط صحت عقد عبارت از رضأیت عاقدین بدون اکراه و اجبار >.

اما در جوامع بشری خصوصاً در بعضی مناطق افغانستان بنابر سنت های کهن و حتی بعضاً خلاف اصول اسلامی به رضایت طرفین عقد توجه صورت نمیگیرد، در بسا موارد اراده طرفین عقد در انتخاب همسر ذیدخل نبوده بلکه تصامیم والدین به سرنوشت آنها حاکم و اراده آنها را تمثیل مینمایند، ازدواج های اجباری، ازدواج های قبل از وقت، عدم توجه به خواسته های طرفین عقد و سایر نا هنجاری ها معمول و مروج  بوده  است.

رکن دیگر عقد ازدواج اهلیت طرفین عقد است که باید متعاقدین  در حین انعقاد عقد ازدواج دارای اهلیت بوده و بتوانند با اراده آزاد و آگاهی کامل تصمیم به عقد بگیرند، مطابق ماده 70 قانون مدنی کشور ما < اهلیت ازدواج وقتی تکمیل میگردد که ذکور سن 18 و اناث 16 سالگی را تکمیل کرده باشد اما متأسفانه این موضوع نیز در ساحاتی از کشور ما رعایت نشده، اطفال صغیر و فاقد اهلیت به عقد هم دیگر درمیآیند حتی در گوشه و کنار کشور ما شاهد نامزدی در هنگام تولد میباشیم که در این گونه موارد والدین بدون توجه به سرنوشت فرزندان خود و بدون در نظرداشت پیامد های آن این پیوند را قبول مینمایند، مطابق فقره 2 ماده 71 قانون مدنی کشور عقد نکاح صغیره کمتر از 15 سال به هیچ وجه جواز ندارد.

از جانب دیگر هم کفوه  بودن در ازدواج نیز یک عنصر اساسی است که باید رعایت گردد. هم کفوه بودن بمعنی برابری از لحاظ اقتصادی، اجتماعی و علمی میباشد. اما در بعضی مناطق افغانستان این موضوع شدیداً نقض گردیده و طرفین عقد با تفاوت های زیاد از لحاظ سنی، اجتماعی، اقتصادی و علمی با هم ازدواج مینمایند، این موضوعات همگی باعث ایجاد فاصله بین طرفین گردیده و بعد از ازدواج مخالفت ها آغاز و در نتیجه منجر به جدائی طرفین و به انارشیزم اجتماعی مبدل میگردد.

ازدواج بالااثر اکراه و اجبار و یا خرید و فروش دختر در برابر پول هم متأسفانه در کشور ما رایج  است که در این صورت هیچ گونه رضایت مطرح بحث نبوده بلکه در برابر پول والدین حاضر میشوند که دختر خود را به عقد مردی دربیاورند که هرگز مورد قبول آن واقع نمی شود.

در مجموع این نوع  ازدواج ها بنیاد فامیل را سست، کشمکش های فامیل را افزایش و بی ثباتی و ناهنجاری های اجتماعی را سبب میشود. افزایش امار طلاق، خود سوزی زنان و دختران، افزایش فرار دختران از منازل و پناه بردن به خانه های فساد و در نتیجه افزایش خانه های فساد در کشور همه گی مؤید این وصلت اجباری است. زیرا ازدواج های اجباری در زندگی زناشوهری غیر قابل تحمل شده و بدبختی های اجتماعی را ببار میآورد، از جانب دیگر طبق تحقیقات انجام شده از طرف محققین اکثریت خلاف کاران و مجرمان حرفه ای فرزندان مطلقه هستند که به اثر متلاشی شدن خانواده از تربیت والدین بدور مانده اند. البته ازدواج های اجباری ناشی از فقر علمی، فرهنگی و اقتصادی عدم آگاهی مردم از قوانین اسلامی و بشری میباشد. اما در افغانستان همهء این ناهنجاری ها و چالش ها به نظام های خود کامه و مستبد گذشته تعلق میگیرد که بر سرنوشت مردم حاکم بوده و کوشش نموده تا برای بقای خود مردم را در جهل و بی سوادی مطلق قرار دهند، که نمونه بارز آن را در نظام سیاه طالبان مشاهده نمودیم، آنها مخالف هرنوع تعلیم، آگاهی، تحصیل و آموختن بخصوص برای قشر اناث جامعه بودند. به همین منظور مکاتب را مسدود و اولادهای مردم را از رفتن به مکاتب باز داشتند و همین اکنون هم در مناطق تحت نفوذ خود سیاست های عقب گرایانه خود را تعقیب و مکاتب را به آتش میکشانند، معلمین، علمای دین و متعلمین را به جرم مکتب رفتن به قتل میرسانند.

 این ها همه گی حکایت از این دارد که طالبان میخواهند مردم افغانستان را در جهل و بی سوادی نگهداشته و نظر به دستور بیگانگان مانع فراگیری تحصیل اولاد وطن میگردند. اما دولت جمهوری اسلامی افغانستان با درک این موضوع که هر قدر افراد یک جامعه آگاهتر و عالمتر باشد به همان اندازه مشکلات و چالشها کاهش یافته و عدالت تحقق میابد؛ و هرگاه افراد یک جامعه حقوق و جایب خود را درک نمایند مقید به رعایت حقوق همدیگر میشوند به همین منظور دولت کوشش نموده که زمینه تحصیلات و تعلیمات  را برای شاگردان فراهم نموده تا آینده سازان کشور با درک کامل از حقوق و وجایب شان در خدمت جامعه قرار گرفته و با ایجاد کانون گرم خانواده اساس و بنیاد زندگی شانرا طوری عیار نمایند که روح و فضای خانواده مملو از صفا و صمیمیت و محبت بوده و آینده پر سعادت را در پیش داشته باشند و در همین راستا نهاد های مدنی و حقوقی کشور نیز درین راستا مسؤلیت سنگین داشته تا با برگزاری سیمنارها، کنفرانس ها و آگاهی اذهان عامه در ایجاد جامعه سالم تلاش نموده و جلو نا هنجاریهای اجتماعی را بگیرند تا باشد که جامعه سالم و دور از کشمکشهای اجتماعی داشته باشیم.

                                                            با احترام

متین زاهد اساس

اینجا خورشید نمی تابد

                            اینجا بر است

                                    پر از تاریکی

                                             سردی و سیاهی

     اینجا چشم ها به لالایی نمی خوابند

                                            اینجا پر است

                                                   از وحشت نفرت و

                                                                        اسارت

      اینجا زندگی هرگز نمیخندد

                              اینجا بر است

                                       ا ز سکوت

                                                اشک و آه

     اینجا هیچ سیب سرخی نمیروید

                              اینجا پر است

                                       از یبد

                                           خزان

                                               و

                                              چند شاخه خشکیده احساس ها

بیا شبی غــزل از جنـــس عاشـــقی  پرداز

دل  شکـــستۀ ما را به مهـــر خود بنــــواز

ترا چه کــرده که با  آه  سـرد  همــــراهی

نمی رســـد ز دل  گــــرم  مــن  ترا  آواز

تو در حریم بتی دســت و پای گم  کـردی

اقامه میکنی در خواهشات  خـــویش نماز

قـــریب مــسند  جمــشید  و  حاتم  طـایی

حکایتــــیست ز درمــاندگی  و راه  دراز

صداقـــــت  دل  ما   از  ریا  بری  باشد

مکن به آئینه از عجزخویش راز  و  نیاز

من و خدا  و تو و محتسب  به  این  دنیا

کشیده ایم خطی بر واژه های عاشق ساز

نه  سالک از  ره  سجاده  میرسد به خدا

نه عابد  از  پی هر سجده  میشود اعزاز

مرا سبق به ره  عشق  داده  است حلاج

که بوده  دار  نصـیب  گلوی  سر افراز

نعمت الله ترکانی

باور مکن که بی تو دلشاد میشوم من

باور مکن که بی تو آباد میشوم من

از این قفس که دل را در بند خود کشیده

باور مکن که بی تو آزاد میشوم من

زین غصه های خاموش چو در گلو نشسته

باور مکن که بی تو فریاد میشوم من

*

باور مکن که بی تو این زنده گی قشنگ است

باور بکن که بی تو برباد میشوم من

***

زاهد شده  خراب چو چشم سیاه تو

باغی پر از ترانه شبيه نگاه تو

از جاده های تشنه ی چشمم نمي خزد

یک برکه ی پر آب چو چشم سیاه تو

*

بهر خدا مبین تو بسویم دگر بس است   

شاعر شود کباب چو چشم سیاه تو

پروردگارا!
به من آرامش ده
تا بپذیرم آنچه راکه نمی توانم تغییر دهم
دلیری ده
تا تغییر دهم آنچه را که می توان تغییر دهم
بینش ده
تا تفاوت این دو را بدانم
مرا فهم ده
تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند.

چند سپید پاره...!!!

دیوانه گی را دوست دارم

اما ...

آنقدر هم دیوانه نمی شوم

که از من وحشت کنی

*** 

من چادر امید ترا به سر میکنم

اما...

طوفان جدایی نمیگذارد!!!

 ***

چشم های قلبم را بستم

و گوش های عقلم را بازکردم

تا تصویر واقعی

از زنده گی را دریابم

 *** 

با عشق آتشینم

خواستم بسترت را گرم کنم

اما ...

ندانستم که باسردی نگاهت

منجمد میشوم!!!

چند صباحي است كه دل را معبد عشقت نهادم و از فراسوي فاصله ها نگاه مهربانت را بر خود خريده ام.

روزگاري بود كه تنهاييم را با مرغان آسمان تقسيم مي نمودم و همراه بارش باران دل تنهايم را نوازش مي كردم

تا اينكه
نامت را شنيدم و همانا عشق بزرگت را با دنياي تنهاييم تعويض نمودم.
...
مهربانا! اگر روزي ياد من در قلبت از بين رفت شكايتي ندارم... زيرا... 
ياد تو را با خود همراه خواهم كرد

پنجره  ها را محکم ببند

تا هوایی به من نرسد

و بوی دردم را با نسیم یکجا نکند

مرا بگذار

و

برو

دروازه های شهر را هم  ببند

تا بیگانه به من دل نسوزاند

میخواهم ...

      تنها ...

         و گرسنه بمیرم!!!

دوستان عزیز دیر آمدم آرزو میکنم با بزرگواری تان ببخشید ... تشکر از همه تان که سر زدید و با حرفها و یادداشت های زیبای تان قوتم بخشیدید . درین روز ها نمیدانم چرا؟ از هیچ چیزی خوشم نمیاید و هیچ دلخوشی به زندگی ندارم . ها چی کلامیست شعر و چی حرفیست محبت که تنها با بودن در کنارش میتوان همه حالم را از خود دور نگه داشت و چی بزرگست دلی که در آن محبت اوج میزند. ازهمین سعادت که هر دل را سزاواری نباشد و ها همه را از اقدسیتش خبر نیست  . چی زیباست غزل  که گاهی با تبسم کودک معصومی و گاهی با بگوش رسیدن شرفه پای معشوقه و گاهی با دیدن رنج دیگران و  گاهی در حال تنها بودن  با خودم  سراغم میاید.  الهی اقتضایت  چنان رفته که همواره با درد  زندگی کنم و همواره از نارسایی های بنالم رازیم...  الهی سر و قامتش را همیشه موزون دار و و نازش را زیباتر... و همتم ده که  به یاری خودت کار را کنم که سزاوار  اقدسیت محبت اش باشد و این مقام معتبر پاک را نگهدارم . سرشار از زیبایی ها دارش تا دیوانه وار همواره در دور و برش بگردم .

آمین

یا رب الآلمین

دوستدار تو به سعادت تو می اندیشد حال آنکه عاشق تو به داشتن تو ......